ที่หลับของอาหรับ

ได้ไปดูนิทรรศการที่ TCDC มาหลายครั้ง และเกือบทุกครั้งก็นึกชื่นชมว่าเขาจัดงานดี ข้อเสียที่เคยเห็นรู้สึกจะเป็นเรื่องการเขียนหรือแปลคำบรรยายต่างๆ ซึ่งผิดพลาดอยู่เป็นระยะๆ แต่เมื่อนึกว่า ก่อนนี้บ้านเราแทบไม่มีพื้นที่สำหรับนิทรรศการน่าสนใจ เจอข้อบกพร่องนิดหน่อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรให้ดู
ที่ผ่านมาชอบงานนิทรรศการ Marimekko แต่ที่เพิ่งไปดูเมื่อวานต้องจัดให้เป็นอันดับหนึ่งของความประทับใจส่วนตัว นั่นคืองาน Living under the Crescent Moon–domestic culture in the Arab world นำเสนอลักษณะสถาปัตยกรรมและวิถีชีวิตของชาวอาหรับสิบประเทศ ถูกใจเราที่สุดคือวิถีชีวิตของกลุ่มชนเร่ร่อน เคลื่อนย้ายเต็นท์ไปเรื่อยๆ อย่างพวกเบดูอินส์ เราชอบสถาปัตยกรรมเรียบง่ายแต่น่ารักและครบครันแบบพอเพียงของบ้านดินกลางทะเลทราย ประดับด้วยลวดลายสะดุดตาให้มีสีสัน จะมองว่า primitive ก็ได้ แต่จะมองว่า modern ก็ได้ด้วย สไตล์ที่คล้ายงานยุคโมเดิร์นแบบนี้มีที่มาที่ไปและเกิดจากวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมอย่างแท้จริง ไม่ได้โมเดิร์นเพราะตามกระแสนิยม
นอกจากเรื่องสถาปัตยกรรม เรายังชอบรู้เรื่องราวเกี่ยวกับชนเผ่าเร่ร่อนเป็นพิเศษ เป็นเรื่องที่ชอบมานานแล้ว บางคนอาจมีแฟนตาซีที่จะไปอยู่ในเมืองสวยๆ หรูๆ มีวัฒนธรรม อย่างยุโรป หรือถ้าเลือกได้ หลายคนอาจนึกภาพตัวเองในความทันสมัยสะดวกสบาย มีบ้านใหญ่ๆ สวนกว้างๆ มีรถดีๆขับ (เห็นหลายคนพอเริ่มมีเงินสิ่งแรกที่ทำคือซื้อรถแพงๆกับซื้อบ้านใหญ่ๆ) แต่แฟนตาซีของเราคือการได้เป็นหนึ่งในชนเผ่าเร่ร่อน ซึ่งคงไม่มีวันเป็นไปได้ และเราก็รู้สึกโชคดีที่ได้ใช้ชีวิตแบบที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ แต่ถ้าพูดถึงความฝัน [...]

Tag Victim

ปกติเป็นคนไม่ชอบให้คนอื่นมาโน้มน้าวจิตใจ เช่นอีเมลประเภทที่บอกให้ส่งต่อ ใครจะหาว่าเย็นชาหรือใจร้ายก็ตามความกรุณา แต่ได้มาเมื่อไหร่เป็นต้องลบทิ้งทันที พวกจดหมายลูกโซ่ก็เหมือนกัน ให้มันรู้ไปว่าการไม่ส่งจดหมายบ้าๆบอๆต่อไปให้คนอื่นจะทำให้เคราะห์ร้าย ยอมเคราะห์ร้ายก็ได้ถ้าโลกมันเลอะเทอะถึงขนาดนั้น
แต่ว่า คราวนี้จะยอมเล่น Blog Tag เพราะเพื่อนที่ส่งต่อมาเป็นคนนิสัยดี น่ารัก พูดจาสุภาพ แถมนานๆจะเจอกันที ถือว่าให้สิทธิพิเศษก็แล้วกัน
ดูเหมือนกติกาคือให้เราบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเองก็ได้ 5 ข้อ ไม่รู้จะเป็นประโยชน์ต่อสังคมยังไง (สืบหาตัวบงการวางระเบิดยังน่าจะสนุกกว่า…ไม่ยากด้วย…จริงๆ) แต่ไหนๆก็ไหนแล้ว ลุย!
1) เราเพิ่งกลายเป็น vegetarian เมื่อก่อนยังกินอาหารทะเล แต่อยู่ๆก็รู้สึกว่าพอแล้ว กินมาเยอะแล้ว รู้สึกว่าการกินอาหารของคนเราแต่ละมื้อมันเต็มไปด้วยอะไรมากมายเหลือเกิน อยากลองกินแบบง่ายๆที่สุดให้ได้ ก่อนหน้านี้ยังทำใจลำบาก ตอนเด็กเราเป็นคนเกลียดผัก พอเริ่มลดเนื้อลงไปก็ยังต้องกินอาหารทะเล เพราะมีค่านิยมที่ติดมาตั้งแต่เด็กว่าผักเปล่าๆไม่ใช่กับที่แท้จริง (คนชอบพูดว่า “มีแต่ผัก ไม่เห็นมีอะไรเลย” ผักคงน้อยใจแย่) กว่าจะหัดชอบผักและกินผักเป็นก็เมื่อไม่กี่ปีมานี้ พอคิดว่าตัวเองสามารถกินแต่ผักได้โดยไม่โหยหาอย่างอื่น ก็ตัดสินใจเลิกอาหารทะเลไปด้วย ทั้งๆที่เราโปรดปรานปลาเป็นที่สุด พอกินแต่ผัก คนรอบข้างก็มักพูดด้วยความเป็นห่วงว่า ระวังขาดสารอาหาร ระวังจะทำให้ไม่มีเรี่ยวแรง เป็นความเชื่อฝังใจจริงๆว่าการกินผักอย่างเดียวไม่พอ แต่เราศึกษามาก่อนแล้วว่าสารอาหารทุกอย่างสามารถหาได้ในผัก และทุกวันนี้เราก็รู้สึกปกติดี เราเองก็บอกเหตุผลที่เราเลิกไม่ได้ชัดๆ ที่แน่ๆคือมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเป็นคนดีหรือสุขภาพดีอะไรหนักหนา เพียงแต่ความรู้สึกที่ว่าคนเราผูกพันกับเรื่องการกินกันเยอะเกินพอดีเป็นสิ่งที่เราคิดมาตั้งแต่เด็ก เหตุผลหลักๆน่าจะเป็นความอยาก “ลดทอน” มากกว่า เราไม่รู้หรอกว่ามันจะช่วยชีวิตสัตว์ได้มากน้อยแค่ไหน แต่เราคิดว่าพฤติกรรมตะบี้ตะบันกินของคนเราเป็นเรื่องแปลก [...]