คนโรแมนติกไม่ดีต่อโลก

ท่องเที่ยวไปในโลกกว้าง อพยพจากความวุ่นวายของเมืองหลวงไปอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ซื้อหนังสือ อ่านหนังสือ เขียนหนังสือบนกระดาษ ฟังเพลงจากแผ่นเสียงเพื่อคุณภาพเสียงที่ “จริง” และเต็มไปด้วยบรรยากาศ ถ่ายภาพด้วยฟิล์มและล้างเอง ถ่ายหนังด้วยฟิล์มและฉายหนังบนจอใหญ่ อาบน้ำอย่างรื่นรมย์ เขียนจดหมาย เขียนโปสต์การ์ด ห่อของขวัญด้วยกระดาษลายสวยให้กับคนรัก ฯลฯ
ตั้งแต่คนเริ่มตื่นตัวเรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อมและภาวะโลกร้อน มีหนังสือหลายเล่ม (เอ๊ะ) ตีพิมพ์ออกมาเสนอวิธีใช้ชีวิตแบบช่วยโลกให้กับคนอย่างเราๆที่ไม่ค่อยจะรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับสิ่งที่เราำทำอยู่ทุกวัน ยิ่งอ่านมากเข้าก็ยิ่งรู้สึกว่า พฤติกรรมหลายอย่างที่มนุษย์บางกลุ่มเคยเห็นว่า “โรแมนติก (ในความหมายของการลุ่มหลงหรือยึดติดพฤติกรรมในอดีต) ” “ดี” “น่ารัก” “ละมุนละไม” “อ่อนไหว” ล้วนสร้างผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมทั้งนั้น การเดินทางทำให้คนหูตากว้างไกล แต่ทำให้โลกเจ็บคอ (โดยเฉพาะการเดินทางทางอากาศ) การย้ายบ้านไปอยู่ต่างจังหวัดเป็นการขยายความเจริญไปสู่ธรรมชาติ (ซึ่ง “ความเจริญ” แปลว่าไม่ดีต่อสิ่งแวดล้อมเกือบทั้งนั้น) การซื้อหนังสือเป็นการสนับสนุนให้คนยังโค่นต้นไม้เพื่อผลิตกระดาษในปริมาณมหาศาล การซื้อแผ่นเสียงหรือซีดีคือการสนับสนุนให้คนผลิตกล่องพลาสติก ผลิตแผ่นดิสก์ ผลิตซอง และใช้กระดาษ ภาพถ่ายที่ใช้ฟิล์มทำให้ต้องใช้น้ำยาเคมีในการล้างและอัด หนังก็เช่นกัน การอาบน้ำนานๆทำให้เปลืองน้ำ การเขียนจดหมายทำให้เสียทั้งทรัพยากรและสิ้นเปลืองพลังงานในการขนส่ง และอีกมากมายหลายพฤติกรรมที่เคยทำให้คนคนหนึ่งดูน่าคบน่าค้นหาเสียเหลือเกิน
หนังสือ The World Without Us ของ Alan Weisman (หนังสืออีกละ) ก็สรุปประมาณว่า ถ้าอยู่มาวันหนึ่ง [...]

I heard it on the radio

คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา จัดรายการ Fat Radiopen ที่คลื่นแฟ็ต (104.5 FM) ทุกค่ำวันเสาร์ เวลาประมาณสองทุ่มห้านาที ถึงประมาณสามทุ่มครึ่ง เป็นรายการสัมภาษณ์บุคคลในสาขาต่างๆ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมและความรู้ เป็นรายการที่มีอายุจำกัด ถ้าจำไม่ผิด เห็นว่าจะมีอีกสิบกว่าตอน คาดว่าคงน่าฟังทุกตอน โปรดลองฟัง
สมัยเด็กชอบนอนฟังวิทยุไปเรื่อยๆ คงเป็นเพราะเริ่มชอบฟังเพลงจริงๆจังๆ พยายามหาคลื่นที่เปิดเพลงเก่าๆ หรือเพลงแปลกๆที่ฟังไม่ได้จากรายการโทรทัศน์ (ยุคนั้นยังไม่มีแฟ็ต ไม่มีเคเบิ้ลทีวี ไม่มีอินเทอร์เน็ต) อาจเรียกว่าติดวิทยุอยู่ระยะหนึ่ง แต่จำไม่ได้แล้วว่าฟังรายการอะไรบ้าง ดีจีเป็นใคร จำได้แต่ว่าตอนดึกๆจะมีรายการหนึ่งเปิดเพลงดี ทั้งเพลงฝรั่งและเพลงไทย
ทุกวันนี้เรียกว่าไม่ได้ฟังวิทยุเลย ไม่ค่อยชอบเพลงที่เขาเปิดๆกัน ก็ต้องหาฟังเอง แต่เมื่อได้ยินเรื่องรายการของพี่ซัน-มาโนช พุฒตาล ที่ 99.5 FM (ทุกวัน เวลาแปดโมงเช้า ถึงสิบเอ็ดโมง) ก็เปิดไปฟัง และชอบมาก (บางครั้งนั่งขำอยู่คนเดียว โดยเฉพาะเมื่อพี่ซันกวนตีน…อาการเช่นนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ แสดงว่ารู้สึกดีจริงๆ) เสียดายที่มักจะตื่นไม่ค่อยทัน หรือตื่นทันแต่นึกไม่ทันว่ามีพี่ซันอยู่ในวิทยุ ความที่ไม่ได้ฟังเป็นกิจวัตร
ชอบรายการวิทยุที่ผู้จัดพูดด้วยเสียงธรรมดาของตัวเอง ไม่ดัดประหลาดจนเหมือนกันไปหมด และชอบผู้จัดที่คุยด้วยความเห็นตรงๆ จริงๆ ฟังแล้วเพลินดี ยิ่งถ้าคนนั้นความเห็นน่าสนใจ ตลก หรือบ้าบอไปเลย ยิ่งเพลิน [...]