การเดินทางของตัวหนังสือไทย และการเดินทางของนักเขียนญี่ปุ่น

Zayuu no Nippon เป็นชื่อหนังสือเล่มล่าสุดของเราที่ออกมาในประเทศญี่ปุ่น (แปลได้ใจความคร่าวๆว่า “ญี่ปุ่นข้างกาย” อะไรทำนองนั้น รู้สึกว่าจะเป็นสำนวนญี่ปุ่น) เล่มนี้ก็คือความเรียงสั้นๆที่พิมพ์รวมเล่มในเมืองไทยเป็น เขียนถึงญี่ปุ่น เมื่อไม่นานนี้ รวบรวมและคัดสรรมาจากคอลัมน์ที่เคยเขียนลงในนิตยสารญี่ปุ่นชื่อ Eye Scream อยู่นานประมาณสามปี ระหว่างที่เขียนลง Eye Scream ถือเป็นประสบการณ์หวานๆขมๆ ผสมงงงวย หวานเพราะได้เขียนงานสม่ำเสมออยู่ในนิตยสารของประเทศที่ชอบ ทั้งๆที่ตัวเองอ่านและเขียนภาษาของเขาไม่ได้ นอกจากนั้นยังเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับคนทำงานศิลปะ ให้ค่าต้นฉบับเท่ากับเขียนให้นิตยสารไทยประมาณสามเล่ม ช่วงนั้นจึงสามารถลดงานของตัวเองลงบ้าง มีเวลาคิดละเอียดขึ้น ด้านขมคือความถี่ที่ความสั้น เขาให้เขียนหน้าเดียว ภาพประกอบ (ทำเอง) ก็กินพื้นที่ครึ่งหน้าเข้าไปแล้ว เหลือที่เขียนเพียงไม่ถึงครึ่ง หนำซ้ำยังต้องเดาเผื่อคุณผู้แปล (คุณโย-โยชิโอกะ โนริฮิโกะ ผู้เป็นต้นแบบของตัวละคร “เคนจิ” ใน “เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล”) ความท้าทายจึงเกิดจาก การต้องเขียนถึงเรื่องที่สามารถสื่อสาระและประเด็นครบถ้วน ภายในหนึ่งหน้ากระดาษ (ปัญหานี้ของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน เคยได้ยินบางคนบ่น “สามบรรทัดยังไม่รู้จะเขียนอะไรเลยเพ่”) พอพยายามสำเร็จเป็นต้นฉบับได้เดือนหนึ่ง จู่ๆเดือนใหม่ก็มาตื้ออีกแล้ว บางครั้งรู้สึกว่ามาเร็วมากจนแทบเขียนไม่ทัน ส่วนความงงงวยเกิดขึ้นเพราะไม่รู้ว่าเมื่อแปลออกมาแล้วเป็นอย่างไร คนอ่านอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร มีเสียงตอบรับอะไรบ้าง เคยเจอบรรณาธิการ Eye Scream แล้วถามเขา เขายิ้มแล้วบอกว่า “เสียงตอบรับดี คนอ่านชอบ” คนสงสัยสงสัยอยู่ตั้งนาน คนตอบตอบสั้นมาก

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คงได้เดินทางไปโปรโมต Zayuu no Nippon ที่โตเกียวราวๆต้นปีหน้า

เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว มีโอกาสได้ร่วมรับประทานอาหารกลางวัน ทานขนม และเดินเล่นกับคณะของ “น้าบา” โยชิโมโตะ บานานา ในบางกอกของเรานี่เอง น้าบากับคณะ (สามี ลูก และเพื่อนๆ) เดินทางมาพักผ่อนและบำรุงสุขภาพที่เชียงใหม่เป็นส่วนใหญ่ ก่อนกลับแวะมาบางกอก จึงได้ไปเจอ เคยเจอน้าบาครั้งแรกในโตเกียว ที่งานแสดงภาพวาดของตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร จำได้ว่าแกดูเงียบๆ ขรึมๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา สงสัยตอนนั้นอากาศจะหนาวจนกล้ามเนื้อตึงเครียด (หรืออาจเป็นเพราะที่ญี่ปุ่นแกเป็นคนดัง อยู่ในที่สาธารณะคงเกร็งๆ) มาเจอกันอีกคราวนี้เหมือนเป็นคนละคน ร่าเริง ตลก เป็นกันเอง สบายๆ ไม่มีฟอร์มของคำว่า “นักเขียน” แม้แต่น้อย กินข้าว (ร้าน The Deck ที่ Arun Residence แถวท่าเตียน) กินขนม (ที่ร้านนมมนต์) เสร็จแล้วตั้มบอกว่าน้าบาอยากไปดูจตุคามรามเทพ! โอ้ ในที่สุดก็หนีไม่พ้น นึกว่าชีวิตนี้คงไม่มีวันได้เข้าใกล้ แต่แล้วก็ต้องพานักเขียนใหญ่ไปเดินดูจตุคามฯ

เดินดูเพลินๆ แถวท่าช้าง โดยมีคุณตั้มนำขบวน คณะไทยของเราต่างก็ไม่มีความรู้ว่าต้องไปดูที่ไหน อย่างไร พอไปถามพี่ยามแถวนั้นว่าไปดูร้านไหนดี แกบอก “เอาของผมมั้ยล่ะ ผมมี ขายให้ถูกๆ” “เท่าไหร่ครับที่ว่าถูก” “ห้าพัน”

อืม…ถูก…หลอก

เลี้ยวไปเลี้ยวมา เดินลึกเข้าไปในตรอกในซอย ไม่นานคณะของน้าบาก็ได้จตุคามรามเทพมาห้อยคอสมใจ ก่อนจากกัน น้าบาบอกว่า “เดี๋ยวถ้าจตุคามฯช่วยให้รวยแล้วจะเอามาแบ่งนะจ๊ะ”