เว็บไต้ฝุ่นเปลี่ยนโฉม

เว็บของสำนักหนังสือไต้ฝุ่น เปลี่ยนโฉมใหม่แล้วครับ
www.typhoonbooks.com
ทีแรกว่าจะเข้ามาอำลาบล็อกนี้ เพราะรู้สึกว่าทำอย่างไรก็เป็นพวกไม่ขยันเขียนบล็อก
ทิ้งร้างให้รกเป็นขยะไซเบอร์อยู่ได้
แต่เพิ่งนึกออกว่ายังแปล ชายผู้ไร้ประเทศ ไม่จบ กลัวโดนด่า
จึงจะเข้ามาพยายามแปลให้จบให้สิ้นไปก่อนครับ
ที่ว่าจะลาบล็อก อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะในเว็บของไต้ฝุ่น
ตอนนี้มีส่วนที่เป็นบล็อกของเราเองด้วย ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคุณ wordpress
อีกหน่อยคงเริ่มไปเขียนส่งข่าวคราวที่นั่นแทน
กำลังพยายามทดลองใช้สังคมไซเบอร์ให้ถนัดๆอยู่ครับ
เพราะคิดว่าน่าจะเป็นพื้นที่ที่ดีสำหรับการเขียน ทำเพลง ทำหนังสั้นๆ ในยุคนี้
แต่ความที่เรายังเป็นคนรุ่น(ค่อนข้าง)เก่า ต้องปรับตัวพอสมควร
คงมีอะไรสนุกๆลองเล่นดูไปสักพัก

การเดินทางของตัวหนังสือไทย และการเดินทางของนักเขียนญี่ปุ่น

Zayuu no Nippon เป็นชื่อหนังสือเล่มล่าสุดของเราที่ออกมาในประเทศญี่ปุ่น (แปลได้ใจความคร่าวๆว่า “ญี่ปุ่นข้างกาย” อะไรทำนองนั้น รู้สึกว่าจะเป็นสำนวนญี่ปุ่น) เล่มนี้ก็คือความเรียงสั้นๆที่พิมพ์รวมเล่มในเมืองไทยเป็น เขียนถึงญี่ปุ่น เมื่อไม่นานนี้ รวบรวมและคัดสรรมาจากคอลัมน์ที่เคยเขียนลงในนิตยสารญี่ปุ่นชื่อ Eye Scream อยู่นานประมาณสามปี ระหว่างที่เขียนลง Eye Scream ถือเป็นประสบการณ์หวานๆขมๆ ผสมงงงวย หวานเพราะได้เขียนงานสม่ำเสมออยู่ในนิตยสารของประเทศที่ชอบ ทั้งๆที่ตัวเองอ่านและเขียนภาษาของเขาไม่ได้ นอกจากนั้นยังเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับคนทำงานศิลปะ ให้ค่าต้นฉบับเท่ากับเขียนให้นิตยสารไทยประมาณสามเล่ม ช่วงนั้นจึงสามารถลดงานของตัวเองลงบ้าง มีเวลาคิดละเอียดขึ้น ด้านขมคือความถี่ที่ความสั้น เขาให้เขียนหน้าเดียว ภาพประกอบ (ทำเอง) ก็กินพื้นที่ครึ่งหน้าเข้าไปแล้ว เหลือที่เขียนเพียงไม่ถึงครึ่ง หนำซ้ำยังต้องเดาเผื่อคุณผู้แปล (คุณโย-โยชิโอกะ โนริฮิโกะ ผู้เป็นต้นแบบของตัวละคร “เคนจิ” ใน “เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล” ความท้าทายจึงเกิดจาก การต้องเขียนถึงเรื่องที่สามารถสื่อสาระและประเด็นครบถ้วน ภายในหนึ่งหน้ากระดาษ (ปัญหานี้ของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน เคยได้ยินบางคนบ่น “สามบรรทัดยังไม่รู้จะเขียนอะไรเลยเพ่” พอพยายามสำเร็จเป็นต้นฉบับได้เดือนหนึ่ง จู่ๆเดือนใหม่ก็มาตื้ออีกแล้ว บางครั้งรู้สึกว่ามาเร็วมากจนแทบเขียนไม่ทัน ส่วนความงงงวยเกิดขึ้นเพราะไม่รู้ว่าเมื่อแปลออกมาแล้วเป็นอย่างไร คนอ่านอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร มีเสียงตอบรับอะไรบ้าง เคยเจอบรรณาธิการ Eye [...]

ฟูจิสีเพลิง

มีคนส่งข่าวมาว่าขณะนี้ที่ On Art แกลเลอรี่ กำลังมีงานภาพพิมพ์ไม้ (เรียกว่า ukiyo-e ในภาษาญี่ปุ่น) ของโฮกุซาอิ (Hokusai) ชุด “Thirty-six Views of Mt. Fuji” มาแสดง ที่พิเศษคือเป็นภาพจริง จากงานสะสมส่วนตัวของคุณฮิซาโอะ โอคาวา ภาพพิมพ์ไม้ญี่ปุ่นของจริงมีความงดงามในรายละเอียดมากกว่าที่เห็นๆ กันตามหนังสือ หรือแผ่นโปสเตอร์หลายล้านเท่านัก ผู้สนใจน่าจะพยายามดั้นด้นไปดูเป็นขวัญตา ใครที่ไม่สนใจก็ควรจะสนใจเสียเถอะ
ไป On Art ไม่ถูก หรือข้องใจอะไร โทรติดต่อที่ 086-9888011,086-7129666, 02-6197304
www.onartgroup.com , e-mail: samsen@onartgroup.com

ชายผู้ไร้ประเทศ บทที่ ๘

ชายผู้ไร้ประเทศ โดย เคิร์ท วอนเนกัต
 
๘
 
คุณรู้ไหมว่ามนุษยนิยมคืออะไร
 
พ่อแม่และปู่ย่าตายายของผมเป็นมนุษยนิยม ที่เคยเรียกกันว่า นักคิดเสรี (Free Thinkers) ดังนั้น การเป็นมนุษยนิยมของผมคือการเคารพต่อบรรพบุรุษของผม ซึ่งพระคัมภีร์ไบเบิ้ลบอกว่าเป็นการกระทำที่ดี พวกเราชาวมนุษยนิยมพยายามประพฤติตัวเรียบร้อย ยุติธรรม และมีเกียรติที่สุดเท่าที่เราจะสามารถทำได้ โดยไม่มีความคาดหวังว่าจะได้รางวัล หรือจะต้องรับโทษทัณฑ์ในชีวิตหลังความตาย พี่ชายและพี่สาวของผมไม่คิดว่าชีวิตหลังความตายมีจริง พ่อแม่และปู่ย่าตายายของผมไม่คิดว่ามีชีวิตหลังความตาย การที่พวกเขามีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว พวกเราชาวมนุษยนิยมให้การรับใช้อย่างสุดความสามารถ ต่อเรื่องนามธรรมเรื่องเดียวที่เรารู้สึกว่าสัมผัสได้จริง นั่นก็คือชุมชนของเรา
 
บังเอิญว่าผมเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมมนุษยนิยมอเมริกัน โดยสืบต่อตำแหน่งมาจากไอแซ็ก อาซิมอฟ นักเขียนนวนิยายวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ล่วงลับ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่มีหน้าที่ใดๆทั้งสิ้น พวกเราจัดงานรำลึกถึงไอแซ็กเมื่อสองสามปีก่อน ผมขึ้นปราศรัยและในตอนหนึ่งผมพูดว่า “ตอนนี้ไอแซ็กอยู่บนสรวงสวรรค์แล้ว” มันเป็นมุกที่ตลกที่สุด ที่ผมจะสามารถใช้ต่อหน้าผู้ฟังที่เป็นมนุษยนิยม ผมทำให้พวกเขาม้วนต้วนเป็นแถวๆ ด้วยการหัวเราะท้องขดท้องแข็งเลยทีเดียว กว่าที่ทุกคนจะสงบลงได้ก็ต้องใช้เวลาหลายนาที และถ้าผมจะต้องตายขึ้นมา พระเจ้าช่วย ผมหวังว่าพวกคุณจะพูดว่า “ตอนนี้เคิร์ทอยู่บนสรวงสวรรค์แล้ว” มันคือมุกตลกมุกโปรดของผม
 
ชาวมนุษยนิยมรู้สึกอย่างไรกับพระเยซูน่ะหรือ ผมจะพูดถึงพระเยซู เช่นเดียวกับที่ชาวมนุษยนิยมทุกคนพูด “ถ้าสิ่งที่เขากล่าวไว้เป็นสิ่งดี และหลายๆเรื่องที่เขาทำก็เป็นเรื่องงดงามมาก แล้วจะสำคัญตรงไหนว่าเขาคือพระเจ้าหรือเปล่า”
 
แต่ถ้าพระคริสต์ไม่ได้เทศนาต่อสาวกบนภูเขาซีนาย (Sermon on the Mount) ที่สอนถึงความกรุณา และความเมตตาสงสาร ผมก็จะไม่อยากเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ
 
ผมอาจอยากเกิดเป็นงูหางกระดิ่งเสียก็ได้พอๆกัน
 
*
 
มนุษย์ต้องสุ่มเดาเกี่ยวกับเกือบทุกๆเรื่อง ตลอดระยะเวลาประมาณล้านปีที่ผ่านมา ผู้นำทั้งหลายในตำราประวัติศาสตร์ของเราคือนักเดาที่น่าประทับใจ [...]

ปัญหาแตกโลก

ไม่ใช่ปัญหาโลกแตก แต่เป็นปัญหาแตกโลก เพราะคำถามใหญ่ๆทั้งหลายมักทำให้คนทะเลาะเบาะแว้งแตกแยกจากความไม่เห็นพ้องต้องกัน
เว็บไซต์ของ John Templeton Foundation (www.templeton.org/purpose) ตั้งคำถามใหญ่ๆให้ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้เกี่ยวข้องกับแวดวงวิทยาศาสตร์ได้คิดได้ตอบให้ปวดหัวเล่น เขาบอกว่าทำขึ้นเพื่อเป็นแรงกระตุ้นให้เกิด “บทสนทนา” ทางวิทยาศาสตร์ เป็นกิจกรรมที่น่าสนุกและน่าติดตามอย่างยิ่งสำหรับคนเนิร์ดๆที่ชอบเพ้อเจ้อเรื่องกว้างๆอย่างเรา (พอหันไปสนใจเรื่องเฉพาะเจาะจง อย่างเรื่องการเมืองไทย แล้วไม่รู้สึกอะไรนอกจากความหดหู่ มีแต่คนเลวทะเลาะกับคนชั่ว คนแก่ถากถางกันเอง คนปลิ้นปล้อนตีกอล์ฟจิบไวน์ นักการเมืองยุคแบคทีเรียย้อนคืนสังเวียน ฯลฯ) 
คำถามใหญ่ๆที่ John Templeton Foundation เคยตั้งมาแล้ว เช่น “Is it Good to be Good?” (เป็นคนดีนี่มันดีหรือเปล่าหนอ) “Can Happiness be Measured?” (ความสุขวัดได้หรือไม่) ไปจนถึง “Do we live in a Multiverse?” (เราอาศัยอยู่ในพหูภพหรือไม่–ไม่รู้เขามีศัพท์ “พหูภพ” ใช้กันจริงหรือเปล่า แปลเองจากคำว่า “multiverse” ความเชื่อทางทฤษฎีสตริงที่ว่าจักรวาลมีมิติทับซ้อนกันเป็นจำนวนมาก เชื่อว่าโลกใบนี้มีอยู่ในหลายมิติ และในแต่ละมิติก็มีความแตกต่างกันเท่าที่ “ความเป็นไปได้” จะอนุญาตให้มี เช่น ในโลกใบนี้เมื่อวานเราอาจจะข้ามถนนอย่างปลอดภัย แต่ในอีกมิติหนึ่งเราอาจจะถูกรถชนขาหัก [...]

MUD-ประลองหมัด

MUD หรือ “หมัด”
นิตยสารการ์ตูนโดยไต้ฝุ่น สี่เล่มต่อปี
เล่มแรกคาดว่าจะออกภายในสิ้นปีนี้
MUD เปิดรับพิจารณาการ์ตูนจบในตอน
ความยาวไม่เกิน 20 หน้า
ขนาดประมาณกระดาษ A4
(จะถูกย่อเป็นขนาดพ็อกเก็ตบุ๊ค 5.75″ x 8.25″ ส่งภายในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2550
กรุณาส่งเป็นซีร็อกซ์คุณภาพดี หรือสแกนลงแผ่นซีดี
ด้วยความละเอียด 300 dpi เป็นอย่างน้อย
ส่งมาที่สำนักหนังสือไต้ฝุ่น ตามที่อยู่ในเว็บ
เนื้อหาไม่จำกัด แต่ถ้าสนุก วาดดี มีความคิดสร้างสรรค์
ก็น่าจะผ่านการพิจารณาง่ายกว่าเรื่องไม่สนุก
วาดไม่น่าสนใจ และเนื้อหาเหมือนลอกคนอื่นมา
มีข้อสงสัยสอบถามเพิ่มเติมได้ที่ www.typhoonbooks.com หรือที่อีเมลไต้ฝุ่น typhoonbooks@yahoo.com
ป.ล. MUD จะพิมพ์การ์ตูนเรื่องใหม่ของตั้ม-วิศุทธิ์ ที่เขียนลงในนิตยสาร IKKI ของญี่ปุ่นในขณะนี้!

สีที่(คุณคิดว่า)มีเพศ

สีชมพู ว้าย! เป็นผู้ชายใส่ได้ไง ความจริงสีชมพูเพิ่ง “กลาย” เป็นสีที่คนเชื่อมโยงถึงความเป็นสตรีเพศตั้งแต่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนหน้านั้นไม่นาน สีชมพูยังถือเป็นสีสำหรับบุรุษ (ถูกมองว่าเป็นสี “แดงอ่อน” และคำว่า “pink” เพิ่งเริ่มมีใช้ในยุคศตวรรษที่สิบเจ็ด เมื่อถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลัทธินาซีใช้สัญลักษณ์สามเหลี่ยมสีชมพูสื่อถึงเกย์ หรือชาวรักร่วมเพศ ซึ่งอาจเป็นที่มาของการเชื่อมโยงสีชมพูเข้ากับความเป็นเพศหญิง
สีฟ้าเป็นหนึ่งในแม่สี แต่เป็นสีที่หายากที่สุดในธรรมชาติ สมัยโบราณถูกเรียกเป็นสีดำชนิดหนึ่งจนถึงช่วงเวลาราวๆ 5,000 B.C. สีฟ้าเป็นสีที่มีความหมายและนัยยะหลากหลาย นอกจากเป็นสี “ผู้ชาย” สีฟ้ายังเป็นสีของความสดใสร่าเริง แต่ก็เป็นสีของความเศร้าหม่น (ในความหมายของภาษาอังกฤษ เช่น “the blues”, ดนตรีบลูส์) ปิกัสโซเคยมียุคงานจิตรกรรมสีฟ้า (”the Blue Period” นักเขียนอเมริกัน วิลเลี่ยม แกสส์ (William Gass) เคยเขียนหนังสือความเรียงทั้งเล่มชื่อ On Being Blue ฯลฯ

แม้แต่สีก็มีนัยยะทางวัฒนธรรมและการเมืองที่คนสร้างขึ้นเอง และเปลี่ยนไปตามยุคสมัยทั้งนั้น เช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆที่เรามักปักใจว่า “เป็นจริง” ทั้งๆที่มันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
(ป.ล. อ่านข้อมูลเรื่องสีชมพู/สีฟ้า จากนิตยสาร print ฉบับ July/August เดี๋ยวนี้นิตยสารเล่มนี้ดีขึ้นเยอะ [...]

คนโรแมนติกไม่ดีต่อโลก

ท่องเที่ยวไปในโลกกว้าง อพยพจากความวุ่นวายของเมืองหลวงไปอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ซื้อหนังสือ อ่านหนังสือ เขียนหนังสือบนกระดาษ ฟังเพลงจากแผ่นเสียงเพื่อคุณภาพเสียงที่ “จริง” และเต็มไปด้วยบรรยากาศ ถ่ายภาพด้วยฟิล์มและล้างเอง ถ่ายหนังด้วยฟิล์มและฉายหนังบนจอใหญ่ อาบน้ำอย่างรื่นรมย์ เขียนจดหมาย เขียนโปสต์การ์ด ห่อของขวัญด้วยกระดาษลายสวยให้กับคนรัก ฯลฯ
ตั้งแต่คนเริ่มตื่นตัวเรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อมและภาวะโลกร้อน มีหนังสือหลายเล่ม (เอ๊ะ) ตีพิมพ์ออกมาเสนอวิธีใช้ชีวิตแบบช่วยโลกให้กับคนอย่างเราๆที่ไม่ค่อยจะรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับสิ่งที่เราำทำอยู่ทุกวัน ยิ่งอ่านมากเข้าก็ยิ่งรู้สึกว่า พฤติกรรมหลายอย่างที่มนุษย์บางกลุ่มเคยเห็นว่า “โรแมนติก (ในความหมายของการลุ่มหลงหรือยึดติดพฤติกรรมในอดีต) ” “ดี” “น่ารัก” “ละมุนละไม” “อ่อนไหว” ล้วนสร้างผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมทั้งนั้น การเดินทางทำให้คนหูตากว้างไกล แต่ทำให้โลกเจ็บคอ (โดยเฉพาะการเดินทางทางอากาศ) การย้ายบ้านไปอยู่ต่างจังหวัดเป็นการขยายความเจริญไปสู่ธรรมชาติ (ซึ่ง “ความเจริญ” แปลว่าไม่ดีต่อสิ่งแวดล้อมเกือบทั้งนั้น) การซื้อหนังสือเป็นการสนับสนุนให้คนยังโค่นต้นไม้เพื่อผลิตกระดาษในปริมาณมหาศาล การซื้อแผ่นเสียงหรือซีดีคือการสนับสนุนให้คนผลิตกล่องพลาสติก ผลิตแผ่นดิสก์ ผลิตซอง และใช้กระดาษ ภาพถ่ายที่ใช้ฟิล์มทำให้ต้องใช้น้ำยาเคมีในการล้างและอัด หนังก็เช่นกัน การอาบน้ำนานๆทำให้เปลืองน้ำ การเขียนจดหมายทำให้เสียทั้งทรัพยากรและสิ้นเปลืองพลังงานในการขนส่ง และอีกมากมายหลายพฤติกรรมที่เคยทำให้คนคนหนึ่งดูน่าคบน่าค้นหาเสียเหลือเกิน
หนังสือ The World Without Us ของ Alan Weisman (หนังสืออีกละ) ก็สรุปประมาณว่า ถ้าอยู่มาวันหนึ่ง [...]

I heard it on the radio

คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา จัดรายการ Fat Radiopen ที่คลื่นแฟ็ต (104.5 FM) ทุกค่ำวันเสาร์ เวลาประมาณสองทุ่มห้านาที ถึงประมาณสามทุ่มครึ่ง เป็นรายการสัมภาษณ์บุคคลในสาขาต่างๆ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมและความรู้ เป็นรายการที่มีอายุจำกัด ถ้าจำไม่ผิด เห็นว่าจะมีอีกสิบกว่าตอน คาดว่าคงน่าฟังทุกตอน โปรดลองฟัง
สมัยเด็กชอบนอนฟังวิทยุไปเรื่อยๆ คงเป็นเพราะเริ่มชอบฟังเพลงจริงๆจังๆ พยายามหาคลื่นที่เปิดเพลงเก่าๆ หรือเพลงแปลกๆที่ฟังไม่ได้จากรายการโทรทัศน์ (ยุคนั้นยังไม่มีแฟ็ต ไม่มีเคเบิ้ลทีวี ไม่มีอินเทอร์เน็ต) อาจเรียกว่าติดวิทยุอยู่ระยะหนึ่ง แต่จำไม่ได้แล้วว่าฟังรายการอะไรบ้าง ดีจีเป็นใคร จำได้แต่ว่าตอนดึกๆจะมีรายการหนึ่งเปิดเพลงดี ทั้งเพลงฝรั่งและเพลงไทย
ทุกวันนี้เรียกว่าไม่ได้ฟังวิทยุเลย ไม่ค่อยชอบเพลงที่เขาเปิดๆกัน ก็ต้องหาฟังเอง แต่เมื่อได้ยินเรื่องรายการของพี่ซัน-มาโนช พุฒตาล ที่ 99.5 FM (ทุกวัน เวลาแปดโมงเช้า ถึงสิบเอ็ดโมง) ก็เปิดไปฟัง และชอบมาก (บางครั้งนั่งขำอยู่คนเดียว โดยเฉพาะเมื่อพี่ซันกวนตีน…อาการเช่นนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ แสดงว่ารู้สึกดีจริงๆ) เสียดายที่มักจะตื่นไม่ค่อยทัน หรือตื่นทันแต่นึกไม่ทันว่ามีพี่ซันอยู่ในวิทยุ ความที่ไม่ได้ฟังเป็นกิจวัตร
ชอบรายการวิทยุที่ผู้จัดพูดด้วยเสียงธรรมดาของตัวเอง ไม่ดัดประหลาดจนเหมือนกันไปหมด และชอบผู้จัดที่คุยด้วยความเห็นตรงๆ จริงๆ ฟังแล้วเพลินดี ยิ่งถ้าคนนั้นความเห็นน่าสนใจ ตลก หรือบ้าบอไปเลย ยิ่งเพลิน [...]

บราสิบห้าตัวยังหนาไม่พอ

ข่าวเช้านี้: ชายไทยวัย ๔๓ ปี นอนตายคว่ำหน้าบนลานดินข้างบ้าน (จังหวัดร้อยเอ็ด) ศพอยู่ในสภาพสวมใส่กระโปรงสั้นสีดำ ไม่ใส่กางเกงใน ท่อนบนสวมบราหลากสีหลายแบบ ทับกันถึง ๑๕ ตัว แพทย์วินิจฉัยว่าตายเพราะหัวใจล้มเหลว
ตามรายงานข่าว (หนังสือพิมพ์ คม ชัด ลึก) พี่สาวของผู้ตายผู้เป็นเจ้าของบ้านเล่าว่า ผู้ตายเคยทำงานที่ร้านขายแว่นตาในกรุงเทพฯอยู่นาน เมื่อห้าปีก่อนผู้ตายบอกว่ามีภรรยาแล้ว แต่ก็ไม่เคยพาภรรยามาแนะำนำให้รู้จัก จนกระทั่งผู้ตายขอกลับมาอาศัยอยู่กับตนที่ร้อยเอ็ดเมื่อปีกลาย บอกว่าภรรยาหนีไปอยู่กับคนอื่น ผู้ตายเก็บเสื้อผ้าและชุดชั้นในของภรรยาที่ตนเป็นคนซื้อให้กลับบ้านมาด้วย
ผู้ตายใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านพี่สาวแบบคนอมทุกข์ ไม่พูดไม่จากับใคร และมักดื่มกาแฟผสมยาแก้ปวดเพื่อระงับความเครียดวันละหลายแก้ว
พี่สาวของผู้ตายคิดว่าผู้ตายสวมใส่กระโปรงและบราของภรรยาก่อนตายด้วยความคิดถึง แม้ไม่ได้อยู่ใกล้ตัว ขอได้ใกล้เสื้อผ้าที่ภรรยาเคยใส่ก็ยังดี
เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่พบร่องรอยการทำร้ายร่างกาย นายแพทย์บอกว่าอาการหัวใจวายเกิดได้จากหลายสาเหตุ ต้องผ่าศพพิสูจน์จึงจะหาสาเหตุที่แท้จริง แต่การดื่มกาแฟผสมยาแก้ปวดมากๆติดต่อกันนานๆ ประกอบกับความทุกข์ เป็นไปได้ที่จะทำให้หัวใจล้มเหลว