เว็บของสำนักหนังสือไต้ฝุ่น เปลี่ยนโฉมใหม่แล้วครับ
www.typhoonbooks.com
ทีแรกว่าจะเข้ามาอำลาบล็อกนี้ เพราะรู้สึกว่าทำอย่างไรก็เป็นพวกไม่ขยันเขียนบล็อก
ทิ้งร้างให้รกเป็นขยะไซเบอร์อยู่ได้
แต่เพิ่งนึกออกว่ายังแปล ชายผู้ไร้ประเทศ ไม่จบ กลัวโดนด่า
จึงจะเข้ามาพยายามแปลให้จบให้สิ้นไปก่อนครับ

ที่ว่าจะลาบล็อก อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะในเว็บของไต้ฝุ่น
ตอนนี้มีส่วนที่เป็นบล็อกของเราเองด้วย ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคุณ wordpress
อีกหน่อยคงเริ่มไปเขียนส่งข่าวคราวที่นั่นแทน

กำลังพยายามทดลองใช้สังคมไซเบอร์ให้ถนัดๆอยู่ครับ
เพราะคิดว่าน่าจะเป็นพื้นที่ที่ดีสำหรับการเขียน ทำเพลง ทำหนังสั้นๆ ในยุคนี้
แต่ความที่เรายังเป็นคนรุ่น(ค่อนข้าง)เก่า ต้องปรับตัวพอสมควร

คงมีอะไรสนุกๆลองเล่นดูไปสักพัก

Zayuu no Nippon เป็นชื่อหนังสือเล่มล่าสุดของเราที่ออกมาในประเทศญี่ปุ่น (แปลได้ใจความคร่าวๆว่า “ญี่ปุ่นข้างกาย” อะไรทำนองนั้น รู้สึกว่าจะเป็นสำนวนญี่ปุ่น) เล่มนี้ก็คือความเรียงสั้นๆที่พิมพ์รวมเล่มในเมืองไทยเป็น เขียนถึงญี่ปุ่น เมื่อไม่นานนี้ รวบรวมและคัดสรรมาจากคอลัมน์ที่เคยเขียนลงในนิตยสารญี่ปุ่นชื่อ Eye Scream อยู่นานประมาณสามปี ระหว่างที่เขียนลง Eye Scream ถือเป็นประสบการณ์หวานๆขมๆ ผสมงงงวย หวานเพราะได้เขียนงานสม่ำเสมออยู่ในนิตยสารของประเทศที่ชอบ ทั้งๆที่ตัวเองอ่านและเขียนภาษาของเขาไม่ได้ นอกจากนั้นยังเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับคนทำงานศิลปะ ให้ค่าต้นฉบับเท่ากับเขียนให้นิตยสารไทยประมาณสามเล่ม ช่วงนั้นจึงสามารถลดงานของตัวเองลงบ้าง มีเวลาคิดละเอียดขึ้น ด้านขมคือความถี่ที่ความสั้น เขาให้เขียนหน้าเดียว ภาพประกอบ (ทำเอง) ก็กินพื้นที่ครึ่งหน้าเข้าไปแล้ว เหลือที่เขียนเพียงไม่ถึงครึ่ง หนำซ้ำยังต้องเดาเผื่อคุณผู้แปล (คุณโย-โยชิโอกะ โนริฮิโกะ ผู้เป็นต้นแบบของตัวละคร “เคนจิ” ใน “เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล”) ความท้าทายจึงเกิดจาก การต้องเขียนถึงเรื่องที่สามารถสื่อสาระและประเด็นครบถ้วน ภายในหนึ่งหน้ากระดาษ (ปัญหานี้ของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน เคยได้ยินบางคนบ่น “สามบรรทัดยังไม่รู้จะเขียนอะไรเลยเพ่”) พอพยายามสำเร็จเป็นต้นฉบับได้เดือนหนึ่ง จู่ๆเดือนใหม่ก็มาตื้ออีกแล้ว บางครั้งรู้สึกว่ามาเร็วมากจนแทบเขียนไม่ทัน ส่วนความงงงวยเกิดขึ้นเพราะไม่รู้ว่าเมื่อแปลออกมาแล้วเป็นอย่างไร คนอ่านอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร มีเสียงตอบรับอะไรบ้าง เคยเจอบรรณาธิการ Eye Scream แล้วถามเขา เขายิ้มแล้วบอกว่า “เสียงตอบรับดี คนอ่านชอบ” คนสงสัยสงสัยอยู่ตั้งนาน คนตอบตอบสั้นมาก

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คงได้เดินทางไปโปรโมต Zayuu no Nippon ที่โตเกียวราวๆต้นปีหน้า

เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว มีโอกาสได้ร่วมรับประทานอาหารกลางวัน ทานขนม และเดินเล่นกับคณะของ “น้าบา” โยชิโมโตะ บานานา ในบางกอกของเรานี่เอง น้าบากับคณะ (สามี ลูก และเพื่อนๆ) เดินทางมาพักผ่อนและบำรุงสุขภาพที่เชียงใหม่เป็นส่วนใหญ่ ก่อนกลับแวะมาบางกอก จึงได้ไปเจอ เคยเจอน้าบาครั้งแรกในโตเกียว ที่งานแสดงภาพวาดของตั้ม-วิศุทธิ์ พรนิมิตร จำได้ว่าแกดูเงียบๆ ขรึมๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา สงสัยตอนนั้นอากาศจะหนาวจนกล้ามเนื้อตึงเครียด (หรืออาจเป็นเพราะที่ญี่ปุ่นแกเป็นคนดัง อยู่ในที่สาธารณะคงเกร็งๆ) มาเจอกันอีกคราวนี้เหมือนเป็นคนละคน ร่าเริง ตลก เป็นกันเอง สบายๆ ไม่มีฟอร์มของคำว่า “นักเขียน” แม้แต่น้อย กินข้าว (ร้าน The Deck ที่ Arun Residence แถวท่าเตียน) กินขนม (ที่ร้านนมมนต์) เสร็จแล้วตั้มบอกว่าน้าบาอยากไปดูจตุคามรามเทพ! โอ้ ในที่สุดก็หนีไม่พ้น นึกว่าชีวิตนี้คงไม่มีวันได้เข้าใกล้ แต่แล้วก็ต้องพานักเขียนใหญ่ไปเดินดูจตุคามฯ

เดินดูเพลินๆ แถวท่าช้าง โดยมีคุณตั้มนำขบวน คณะไทยของเราต่างก็ไม่มีความรู้ว่าต้องไปดูที่ไหน อย่างไร พอไปถามพี่ยามแถวนั้นว่าไปดูร้านไหนดี แกบอก “เอาของผมมั้ยล่ะ ผมมี ขายให้ถูกๆ” “เท่าไหร่ครับที่ว่าถูก” “ห้าพัน”

อืม…ถูก…หลอก

เลี้ยวไปเลี้ยวมา เดินลึกเข้าไปในตรอกในซอย ไม่นานคณะของน้าบาก็ได้จตุคามรามเทพมาห้อยคอสมใจ ก่อนจากกัน น้าบาบอกว่า “เดี๋ยวถ้าจตุคามฯช่วยให้รวยแล้วจะเอามาแบ่งนะจ๊ะ”

มีคนส่งข่าวมาว่าขณะนี้ที่ On Art แกลเลอรี่ กำลังมีงานภาพพิมพ์ไม้ (เรียกว่า ukiyo-e ในภาษาญี่ปุ่น) ของโฮกุซาอิ (Hokusai) ชุด “Thirty-six Views of Mt. Fuji” มาแสดง ที่พิเศษคือเป็นภาพจริง จากงานสะสมส่วนตัวของคุณฮิซาโอะ โอคาวา ภาพพิมพ์ไม้ญี่ปุ่นของจริงมีความงดงามในรายละเอียดมากกว่าที่เห็นๆ กันตามหนังสือ หรือแผ่นโปสเตอร์หลายล้านเท่านัก ผู้สนใจน่าจะพยายามดั้นด้นไปดูเป็นขวัญตา ใครที่ไม่สนใจก็ควรจะสนใจเสียเถอะ

ไป On Art ไม่ถูก หรือข้องใจอะไร โทรติดต่อที่ 086-9888011,086-7129666, 02-6197304

www.onartgroup.com , e-mail: samsen@onartgroup.com

ชายผู้ไร้ประเทศ โดย เคิร์ท วอนเนกัต

๘

คุณรู้ไหมว่ามนุษยนิยมคืออะไร

พ่อแม่และปู่ย่าตายายของผมเป็นมนุษยนิยม ที่เคยเรียกกันว่า นักคิดเสรี (Free Thinkers) ดังนั้น การเป็นมนุษยนิยมของผมคือการเคารพต่อบรรพบุรุษของผม ซึ่งพระคัมภีร์ไบเบิ้ลบอกว่าเป็นการกระทำที่ดี พวกเราชาวมนุษยนิยมพยายามประพฤติตัวเรียบร้อย ยุติธรรม และมีเกียรติที่สุดเท่าที่เราจะสามารถทำได้ โดยไม่มีความคาดหวังว่าจะได้รางวัล หรือจะต้องรับโทษทัณฑ์ในชีวิตหลังความตาย พี่ชายและพี่สาวของผมไม่คิดว่าชีวิตหลังความตายมีจริง พ่อแม่และปู่ย่าตายายของผมไม่คิดว่ามีชีวิตหลังความตาย การที่พวกเขามีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว พวกเราชาวมนุษยนิยมให้การรับใช้อย่างสุดความสามารถ ต่อเรื่องนามธรรมเรื่องเดียวที่เรารู้สึกว่าสัมผัสได้จริง นั่นก็คือชุมชนของเรา

บังเอิญว่าผมเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมมนุษยนิยมอเมริกัน โดยสืบต่อตำแหน่งมาจากไอแซ็ก อาซิมอฟ นักเขียนนวนิยายวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ล่วงลับ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่มีหน้าที่ใดๆทั้งสิ้น พวกเราจัดงานรำลึกถึงไอแซ็กเมื่อสองสามปีก่อน ผมขึ้นปราศรัยและในตอนหนึ่งผมพูดว่า “ตอนนี้ไอแซ็กอยู่บนสรวงสวรรค์แล้ว” มันเป็นมุกที่ตลกที่สุด ที่ผมจะสามารถใช้ต่อหน้าผู้ฟังที่เป็นมนุษยนิยม ผมทำให้พวกเขาม้วนต้วนเป็นแถวๆ ด้วยการหัวเราะท้องขดท้องแข็งเลยทีเดียว กว่าที่ทุกคนจะสงบลงได้ก็ต้องใช้เวลาหลายนาที และถ้าผมจะต้องตายขึ้นมา พระเจ้าช่วย ผมหวังว่าพวกคุณจะพูดว่า “ตอนนี้เคิร์ทอยู่บนสรวงสวรรค์แล้ว” มันคือมุกตลกมุกโปรดของผม

ชาวมนุษยนิยมรู้สึกอย่างไรกับพระเยซูน่ะหรือ ผมจะพูดถึงพระเยซู เช่นเดียวกับที่ชาวมนุษยนิยมทุกคนพูด “ถ้าสิ่งที่เขากล่าวไว้เป็นสิ่งดี และหลายๆเรื่องที่เขาทำก็เป็นเรื่องงดงามมาก แล้วจะสำคัญตรงไหนว่าเขาคือพระเจ้าหรือเปล่า”

แต่ถ้าพระคริสต์ไม่ได้เทศนาต่อสาวกบนภูเขาซีนาย (Sermon on the Mount) ที่สอนถึงความกรุณา และความเมตตาสงสาร ผมก็จะไม่อยากเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ

ผมอาจอยากเกิดเป็นงูหางกระดิ่งเสียก็ได้พอๆกัน

*

มนุษย์ต้องสุ่มเดาเกี่ยวกับเกือบทุกๆเรื่อง ตลอดระยะเวลาประมาณล้านปีที่ผ่านมา ผู้นำทั้งหลายในตำราประวัติศาสตร์ของเราคือนักเดาที่น่าประทับใจ และบางครั้งพวกเราก็เป็นนักเดาที่น่าหวาดหวั่นที่สุด

ขอให้ผมพูดถึงสักสองคนได้ไหม

อาริสโทเติล กับ ฮิตเลอร์

คนหนึ่งเป็นนักเดาที่ดี อีกคนหนึ่งเป็นนักเดาที่ชั่ว

และมวลชนแห่งมนุษยชาติยุคสมัยแล้วยุคสมัยเล่า เนื่องจากความรู้สึกต่ำต้อยทางความรู้ เช่นที่เรายังรู้สึกอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งก็เป็นความรู้สึกที่ถูก ต่างก็ไม่มีทางเลือกมากไปกว่าการเชื่อนักเดาคนนี้ หรือนักเดาคนนั้น

ตัวอย่างเช่น ชาวรัสเซียที่ไม่ได้สนใจการคาดเดาของอิวานผู้โหดเหี้ยม (Ivan the Terrible) ก็มีสิทธิ์โดนตะปูยึดหมวกไว้กับศีรษะของพวกเขา

เราต้องยอมรับว่านักเดาผู้ชอบโน้มน้าวจิตใจ แม้แต่อิวานผู้โหดเหี้ยม ผู้ซึ่งบัดนี้ถือเป็นวีรบุรุษคนหนึ่งในรัสเซีย ได้ช่วยมอบความกล้าหาญในการจัดการภารกิจยิ่งใหญ่ต่างๆให้แก่พวกเรา ซึ่งพวกเราไม่มีทางที่จะเข้าใจ ความล้มเหลวทางการเกษตร โรคระบาด การประทุของภูเขาไฟ เด็กทารกที่สิ้นใจในครรภ์–บรรดานักเดาทั้งหลายมักสร้างภาพมายาให้เราคิดว่า โชคร้ายและโชคดีเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ และสามารถจัดการกับมันอย่างชาญฉลาดและได้ผล หากไม่มีภาพมายานั้น พวกเราอาจยอมแพ้ไปกันหมดตั้งนานแล้ว

แต่แท้ที่จริง บรรดานักเดาไม่ได้รู้ดีไปกว่าสามัญชน และบางทีก็รู้น้อยกว่า โดยเฉพาะเวลาที่พวกเขาสร้างภาพมายาว่า พวกเรามีอำนาจในการบังคับชะตาชีวิตของเราเอง

การคาดเดาแบบโน้มน้าวจิตใจเป็นแก่นกลางของการนำทางอำนาจมาเนิ่นนาน สำหรับประสบการณ์ของมนุษยชาติที่ผ่านมาทั้งหมด จึงไม่เป็นที่น่าแปลกใจเลยที่ผู้นำส่วนใหญ่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ ต้องการให้การคาดเดาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แม้ว่าข้อมูลความจริงต่างๆจะมีให้เรารับรู้แล้วก็ตาม ขณะนี้เป็นทีของพวกผู้นำที่จะเดาและเดา และต้องการให้คนอื่นฟังพวกเขา บางการคาดเดาที่โง่เขลาอย่างภาคภูม ิที่ส่งเสียงดังที่สุดในโลกทุกวันนี้ เกิดขึ้นในวอชิงตัน พวกผู้นำของเราชักเบื่อหน่ายเต็มทีกับข้อมูลที่ถูกสุมใส่มนุษยชาติ จากการวิจัยค้นคว้า จากนักวิชาการ และจากการสื่อข่าวแบบสำรวจตรวจสอบ พวกเขาคิดว่าคนทั้งประเทศก็เบื่อหน่ายกับข้อมูลเหล่านั้น และพวกเขาอาจจะคิดถูกก็ได้ พวกเขาไม่ได้ต้องการให้พวกเรากลับคืนสู่มาตรฐานระดับทอง พวกเขาต้องการอะไรที่ง่ายๆ พื้นๆ กว่านั้น พวกเขาต้องการให้พวกเรากลับไปสู่มาตรฐานแบบยุคน้ำมันงู

การมีปืนบรรจุกระสุนเป็นสิ่งดีสำหรับทุกคน ยกเว้นนักโทษในห้องขังหรือคนในโรงพยาบาลบ้า

ถูกต้อง

การใช้เงินจำนวนนับล้านไปกับสาธารณะสุขคือสถานการณ์เงินเฟ้อ

ถูกต้อง

การใช้เงินพันล้านไปกับอาวุธสงคราม จะช่วยบรรเทาสถานการณ์เงินเฟ้อได้

ถูกต้อง

เผด็จการฝ่ายขวามีความใกล้เคียงกับอุดมการณ์แบบอเมริกัน มากกว่าเผด็จการฝ่ายซ้าย

ถูกต้อง

ยิ่งเรามีขีปนาวุธระเบิดไฮโดรเจน ที่พร้อมจะปฏิบัติการทันทีที่มีคำสั่งมากเท่าไร มนุษยชาติก็จะยิ่งปลอดภัย และโลกนี้ก็จะดีสำหรับลูกหลานของเรายิ่งขึ้นเท่านั้น

ถูกต้อง

ของเสียจากอุตสาหกรรม โดยเฉพาะประเภทที่มีกัมมันตภาพรังสี ไม่ค่อยทำร้ายอะไรใครหรอก เพราะฉะนั้นทุกคนควรจะหุบปาก เลิกบ่นถึงมันซะ

ถูกต้อง

อุตสาหกรรมต่างๆควรได้รับอนุญาตให้ทำอะไรก็ได้ที่พวกเขาต้องการ: ติดสินบน ทำลายสิ่งแวดล้อมนิดๆหน่อยๆ กำหนดราคาสินค้า ต้มตุ๋นลูกค้าโง่ๆ ตัดสิทธิ์ในการแข่งขัน และปล้นกระทรวงการคลังเมื่อพวกเขาเงินหมด

ถูกต้อง

นั่นคือระบบการค้าเสรี

และนั่นก็ถูกต้อง

พวกคนจนคงทำอะไรผิดพลาดอย่างรุนแรง ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็ไม่จนหรอก เพราะงั้นลูกหลานของพวกเขาจึงต้องชดใช้กรรม

ถูกต้อง

สหรัฐอเมริกาจะถูกคาดหวังให้ดูแลประชาชนของตัวเองไม่ได้

ถูกต้อง

ตลาดเสรีจะทำหน้าที่นั้นเอง

ถูกต้อง

การค้าเสรีคือระบบที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติจากระบบยุติธรรม

ถูกต้อง

ผมล้อเล่น

และถ้าคุณเป็นคนมีการศึกษา เป็นคนมีความคิดจริงๆ คุณจะไม่ได้การต้อนรับในวอชิงตัน ดี.ซี. ผมรู้จักนักเรียนมัธยมต้นหัวดีสองสามคน ที่จะไม่ได้การต้อนรับในวอชิงตัน ดี.ซี. คุณจำพวกนายแพทย์ที่ออกมาประกาศว่ามันเป็นความจริงง่ายๆทางการแพทย์ ที่คนเราไม่สามารถรอดชีวิต จากการโดนระเบิดไฮโดรเจนแม้เพียงเล็กน้อยได้ไหม พวกเขาไม่เป็นที่ต้อนรับในวอชิงตัน ดี.ซี.

แม้ว่าเราจะยิงอาวุธไฮโดรเจนกลุ่มแรกออกไป และฝ่ายศัตรูไม่ยิงตอบโต้กลับ พิษที่ระเหยออกมาจากอาวุธเหล่านั้นก็คงฆ่าล้างโลกทั้งใบได้หมดสิ้น

วอชิงตันให้ความเห็นอะไรน่ะหรือ พวกเขาเดาไปในทางอื่น แล้วการศึกษาจะมีประโยชน์อะไรเล่า บรรดานักเดาครึกครื้นผู้เกลียดชังข้อมูลข่าวสาร ยังคงเป็นผู้กุมอำนาจ และบรรดานักเดาเกือบทั้งหมดก็เป็นพวกการศึกษาสูงทั้งนั้น ลองคิดดูสิ พวกเขาต้องโยนการศึกษาของพวกเขาทิ้งไปหมด แม้แต่การศึกษาจากฮาร์วาร์ดหรือเยล

ถ้าพวกเขาไม่โยนการศึกษาทิ้งไปเสีย ก็ไม่มีทางที่การคาดเดาแบบไม่หยุดยั้งของพวกเขา จะดำเนินต่อไปและต่อไปและต่อไป พวกคุณกรุณาอย่าทำอย่างนั้นเลยนะครับ แต่ถ้าคุณใช้ประโยชน์จากความรู้มหาศาลของคนมีการศึกษา คุณก็จะเป็นคนโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงานรกเลยทีเดียว เพราะพวกนักเดามีจำนวนมากกว่าคุณ–ผมต้องขอเดา–ว่ามีจำนวนมากกว่าถึงสิบต่อหนึ่ง

*

ถ้าคุณยังไม่ทันสังเกต ผลลัพธ์ที่เกิดจากการเลือกตั้งแบบโกงๆอย่างหน้าไม่อายในฟลอริดา ที่ชาวแอฟริกันอเมริกันนับพันถูกทำให้หมดสิทธิ์อย่างมั่วๆ ทำให้ปัจจุบันนี้ เรามีภาพลักษณ์ต่อโลกในลักษณะของประเทศที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งภาคภูมิ แสยะยิ้ม ยื่นคาง รักสงครามอย่างไร้ความปรานี และมีอาวุธที่มีอำนาจทำลายล้างอย่างน่าขยะแขยง–เราหยัดยืนโดนไม่มีใครต่อต้าน

ถ้าคุณยังไม่ทันสังเกต ขณะนี้เราเป็นที่หวาดกลัวและรังเกียจไปทั่วโลก พอๆกับที่พวกนาซีเคยเป็น

และมีเหตุผลที่ทำให้เราเป็นเช่นนั้น

ถ้าคุณยังไม่ทันสังเกต ผู้นำที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งของเรา ได้บั่นทอนคุณค่าของความเป็นมนุษย์ในคนหลายล้านคน เพียงเพราะศาสนาและเชื้อชาติของพวกเขา เราทำให้พวกเขาบาดเจ็บ ฆ่าพวกเขา ทรมานพวกเขา และกักขังพวกเขาตามที่เราต้องการ

ง่ายดายมาก

ถ้าคุณยังไม่ทันสังเกต พวกเรายังบั่นทอนความเป็นมนุษย์ในทหารของเราเอง ไม่ใช่เพราะศาสนาหรือเชื้อชาติของพวกเขา แต่เพราะพวกเขามาจากชนชั้นที่ต่ำกว่า

ส่งพวกเขาไปไหนก็ได้ สั่งให้พวกเขาทำอะไรก็ได้

ง่ายดายเหลือเกิน

ผมจึงเป็นชายผู้ไร้ประเทศ เว้นแต่สำหรับเหล่าบรรณารักษ์ และหนังสือพิมพ์ชิคาโกที่ชื่อ In These Times

ก่อนที่เราจะรบกับอิรัค หนังสือพิมพ์ นิว ยอร์ก ไทม์ส ผู้ยิ่งใหญ่รับประกันว่ามีอาวุธทำลายล้างระดับสูงอยู่ที่นั่นแน่ๆ

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ และมาร์ก ทเวน ถอดใจจากมนุษยชาติในช่วงบั้นปลายชีวิตของพวกเขา แม้ว่าทเวนจะไม่เคยเห็นกระทั่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ตอนนี้สงครามถือเป็นความบันเทิงทางทีวี และสิ่งที่ทำให้สงครามโลกครั้งที่หนึ่งบันเทิงเป็นพิเศษ คือสิ่งประดิษฐ์สองอย่างของอเมริกา นั่นคือ รั้วลวดหนาม กับ ปืนกล

อาวุธบรรจุเศษระเบิดที่เรียกว่า shrapnel ถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยชาวอังกฤษนามสกุลนั้น คุณไม่เคยใฝ่ฝันที่จะมีอะไรบางอย่างถูกเรียกด้วยชื่อของคุณบ้างหรือ

เช่นเดียวกับไอน์สไตน์กับทเวน ผู้ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าผม เดี๋ยวนี้ผมก็เลิกหวังกับมนุษย์แล้ว ผมเป็นทหารผ่านศึกจากสงครามโลกครั้งที่สอง และผมต้องบอกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ผมต้องยอมจำนนต่อเครื่องทำสงครามที่ไร้ความปรานี

คำสุดท้ายก่อนตายของผมน่ะหรือ “ชีวิตไม่ใช่วิธีดูแลสัตว์ที่ดีเลย แม้แต่การจะดูแลหนูสักตัว”

สารระเบิดเนปาล์ม (napalm) มีที่มาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เห็นไหมล่ะ!

ประธานาธิบดีของเราเป็นคริสต์อย่างนั้นหรือ เอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ก็เป็นเหมือนกัน

เราจะบอกอะไรกับเยาวชนของเราดี ในเมื่อตอนนี้พวกโรคจิต ซึ่งก็คือคนที่ไม่มีจิตสำนึก ไม่มีความปรานีหรือความละอายใจ ได้เอาเงินในคลังจากรัฐบาลและองค์กรต่างๆของเรา ไปเป็นของพวกเขาเองหมดแล้ว

*

อย่างมากที่สุดที่ผมสามารถมอบให้คุณไว้ยึดมั่น ที่จริงแล้วก็ไม่มีค่าอะไรนัก ไม่ได้ดีไปกว่าการไม่มีอะไรเลยสักเท่าไร และอาจจะแย่กว่าความไม่มีอะไรเลยสักหน่อยด้วยซ้ำ นั่นก็คือความคิดหนึ่งของวีรบุรุษสมัยใหม่ที่แท้จริงคนหนึ่ง คือแก่นแท้ของชีวิตของอิกแนซ เซมเมลไวส์ ฮีโร่ของผม

อิกแนซ เซมเมลไวส์ เกิดในบูดาเปสท์ เมื่อปี ๑๘๑๘ ชีวิตของเขาเหลื่อมกับชีวิตของปู่ของผมและปู่ของพวกคุณ และมันอาจจะดูเหมือนนานมาแล้ว แต่ความจริงเขาเพิ่งมีชีวิตอยู่เมื่อวันวานเท่านั้นเอง

เขาเป็นสูติแพทย์ ซึ่งก็ควรทำให้เขาสมัยใหม่มากพออยู่แล้ว เขาอุทิศชีวิตให้กับเด็กทารกและมารดาของเด็กๆ เราต้องการวีรบุรุษอย่างนั้นมากขึ้น ทุกวันนี้ความสนใจในมารดาเด็ก เด็กทารก คนชรา หรือใครก็ตามที่ด้อยทางกายภาพหรืออ่อนแอทางฐานะ มีน้อยเหลือเกิน เมื่อเรายิ่งกลายเป็นสังคมอุตสาหกรรม และกลายเป็นกองทัพทหารมากขึ้นเรื่อยๆ โดยการนำของบรรดานักคาดเดา

ผมได้บอกคุณไปแล้วว่าข้อมูลพวกนี้ใหม่แค่ไหน มันใหม่มากขนาดที่ความรู้ว่าโรคหลายชนิดเกิดจากเชื้อจุลินทรีย์ เพิ่งมีอายุเพียง ๑๔๐ ปี บ้านที่ผมเป็นเจ้าของอยู่ในซากาโปแน็ก ลองก์ ไอส์แลนด์ (Sagaponack, Long Island) มีอายุมากกว่านั้นเกือบเท่าตัว ผมไม่รู้ว่าคนสร้างเขาอยู่นานจนสร้างเสร็จได้อย่างไร ผมหมายความว่า ทฤษฎีเชื้อจุลินทรีย์เพิ่งมีมาไม่นานนี้เอง สมัยที่พ่อของผมยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ลุยส์ ปาสเตอร์ ยังมีชีวิตและสร้างความฮือฮาอย่างยิ่ง ยังมีพวกนักคาดเดาผู้มีอำนาจระดับสูงจำนวนมาก ที่โกรธเกรี้ยวผู้คนที่เชื่อลุยส์ ปาสเตอร์ มากกว่าจะเชื่อพวกเขา

ถูกต้อง และอิกแนซ เซมเมลไวส์ ก็เชื่อเช่นกันว่าเชื้อจุลินทรีย์ทำให้เกิดโรคได้ เขาต้องตกใจมากเมื่อเขาไปทำงานที่โรงพยาบาลทำคลอดในกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ที่พบว่ามารดาหนึ่งในสิบคน ต้องเสียชีวิตจากพิษไข้หลังการคลอด

คนเหล่านั้นเป็นคนยากจน พวกคนรวยยังออกลูกกันที่บ้าน เซมเมลไซส์ตรวจสอบกิจวัตรของโรงพยาบาล และเริ่มตั้งข้อสงสัยว่าพวกแพทย์เป็นผู้นำเชื้อโรคมาสู่คนไข้ เขาสังเกตว่าพวกหมอมักจะทำการตรวจผู้หญิงในแผนกทำคลอด ทันทีที่พวกเขาเพิ่งทำการผ่าศพในห้องดับจิต เขาเสนอการทดลองให้หมอล้างมือก่อนที่จะสัมผัสร่างคนท้อง

อะไรจะเป็นการดูถูกมากไปกว่านั้น เขากล้าดีอย่างไรที่จะตั้งข้อเสนอกับคนที่จัดอยู่ในระดับสูงกว่า ในสังคมของเขา เขารู้ตัวว่าเขาไม่ได้เป็นคนพิเศษ เขามาจากที่อื่น ไม่มีเพื่อนฝูงหรือผู้คอยคุ้มครองในหมู่ผู้มีสกุลชาวออสเตรียน แต่การเสียชีวิตของเหล่ามารดาก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ และเซมเมลไวส์ ผู้มีสำนึกเรื่องการเข้าสังคมในโลกน้อยกว่าที่คุณหรือผมจะมี ก็ยังคงคะยั้นคะยอให้ผู้ร่วมงานของเขาล้างมือ

ในที่สุดพวกเขาก็ยินยอมทำตามคำเสนอ แต่เป็นการยอมแบบล้อเลียน ยอมเพื่อประชดประชัน พวกเขาคงถูสบู่แล้วถูสบู่อีก ขัดแล้วขัดอีก และทำความสะอาดไปถึงใต้เล็บมือ

การเสียชีวิตยุติลง–เชื่อไหมล่ะ! การตายหยุดลงแล้ว เขาช่วยชีวิตแม่ๆเหล่านั้นไว้ได้

ในภายหลังเราอาจพูดได้ว่าเขาช่วยชีวิตคนนับล้านชีวิต–มีความเป็นไปได้ว่าจะรวมถึงชีวิตคุณและชีวิตผมด้วย เซมเมลไวส์ได้รับคำขอบคุณอะไรจากบรรดาผู้นำทางวิชาชีพของเขา ในสังคมเวียนนา และนักคาดเดาทั้งหลายน่ะหรือ เขาถูกขับไล่ออกจากโรงพยาบาลและออกจากออสเตรีย ทั้งที่เขาช่วยชีวิตประชาชนของประเทศนั้นไว้อย่างเต็มที่ หน้าที่การงานของเขาสิ้นสุดลงในโรงพยาบาลต่างจังหวัด ในประเทศฮังการี ที่นั่นเขาถอดใจจากมนุษยชาติ–นั่นหมายถึงพวกเรา และยุคสมัยแห่งข้อมูลข่าวสารของเรา–และถอดใจจากตัวของเขาเอง

วันหนึ่ง ในห้องผ่าศพ เขาหยิบใบมีดของมีดผ่าตัดที่เขาเพิ่งใช้หั่นชิ้นศพ แล้วตั้งใจทิ่มมันลงไปในฝ่ามือของเขาเอง เขาเสียชีวิต ตามที่เขาคาดไว้ จากพิษในเลือด ในเวลาไม่นานนัก

นักคาดเดามีอำนาจทั้งหมดเสมอ พวกเขาชนะอีกครั้ง เชื้อจุลินทรีย์จริงๆเสียด้วย บรรดานักเดายังได้เปิดเผยอะไรอีกอย่างเกี่ยวกับพวกเขา ที่เราควรจำไว้ในวันนี้ พวกเขาไม่ได้สนอกสนใจการรักษาชีวิตคนเท่าไรหรอก สิ่งสำคัญสำหรับพวกเขา คือการมีคนฟังเมื่อการคาดเดาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ไม่ว่ามันจะเป็นการคาดเดาที่งี่เง่าเพียงไรก็ตาม ถ้าจะมีอะไรสักอย่างที่พวกเขาเกลียดชัง นั่นก็คือมนุษย์ผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด

ถึงอย่างไรก็จงเป็นคนมีสติปัญญาเถอะครับ ช่วยรักษาชีวิตพวกเราและชีวิตคุณเองด้วย จงเป็นคนมีเกียรติเถิดนะครับ

ไม่ใช่ปัญหาโลกแตก แต่เป็นปัญหาแตกโลก เพราะคำถามใหญ่ๆทั้งหลายมักทำให้คนทะเลาะเบาะแว้งแตกแยกจากความไม่เห็นพ้องต้องกัน

เว็บไซต์ของ John Templeton Foundation (www.templeton.org/purpose) ตั้งคำถามใหญ่ๆให้ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้เกี่ยวข้องกับแวดวงวิทยาศาสตร์ได้คิดได้ตอบให้ปวดหัวเล่น เขาบอกว่าทำขึ้นเพื่อเป็นแรงกระตุ้นให้เกิด “บทสนทนา” ทางวิทยาศาสตร์ เป็นกิจกรรมที่น่าสนุกและน่าติดตามอย่างยิ่งสำหรับคนเนิร์ดๆที่ชอบเพ้อเจ้อเรื่องกว้างๆอย่างเรา (พอหันไปสนใจเรื่องเฉพาะเจาะจง อย่างเรื่องการเมืองไทย แล้วไม่รู้สึกอะไรนอกจากความหดหู่ มีแต่คนเลวทะเลาะกับคนชั่ว คนแก่ถากถางกันเอง คนปลิ้นปล้อนตีกอล์ฟจิบไวน์ นักการเมืองยุคแบคทีเรียย้อนคืนสังเวียน ฯลฯ) 

คำถามใหญ่ๆที่ John Templeton Foundation เคยตั้งมาแล้ว เช่น “Is it Good to be Good?” (เป็นคนดีนี่มันดีหรือเปล่าหนอ) “Can Happiness be Measured?” (ความสุขวัดได้หรือไม่) ไปจนถึง “Do we live in a Multiverse?” (เราอาศัยอยู่ในพหูภพหรือไม่–ไม่รู้เขามีศัพท์ “พหูภพ” ใช้กันจริงหรือเปล่า แปลเองจากคำว่า “multiverse” ความเชื่อทางทฤษฎีสตริงที่ว่าจักรวาลมีมิติทับซ้อนกันเป็นจำนวนมาก เชื่อว่าโลกใบนี้มีอยู่ในหลายมิติ และในแต่ละมิติก็มีความแตกต่างกันเท่าที่ “ความเป็นไปได้” จะอนุญาตให้มี เช่น ในโลกใบนี้เมื่อวานเราอาจจะข้ามถนนอย่างปลอดภัย แต่ในอีกมิติหนึ่งเราอาจจะถูกรถชนขาหัก ฯลฯ)

คำถามล่าสุดคือ “Does the Universe have a Purpose?” (เอกภพมีจุดประสงค์หรือไม่)

นักวิทยาศาสตร์จากสาขาต่างๆพากันแสดงความเห็นอย่างคึกคัก มีทั้งที่บอกชัดๆว่า “ไม่” และ “มีแน่นอน” ไปจนถึง “อาจจะ” “หวังว่า” และ “ไม่แน่ใจ”

น่าสนใจตรงที่ไม่มีใครออกความเห็นว่า “ไม่รู้”

ถ้าอย่างนั้นเราขอออกความเห็นว่า “ไม่รู้” ซึ่งคิดว่าเป็นความเห็นที่ผ่านการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์มาแล้ว แต่เป็นวิทยาศาสตร์ด้านสมองของมนุษย์ การศึกษาสมองบ่งบอกว่าถึงแม้สมองของมนุษย์จะถือเป็นอวัยวะมหัศจรรย์ มีศักยภาพสูงกว่าคอมพิวเตอร์ไม่รู้กี่เท่า และมีความลึกลับที่ยังไม่มีใครเข้าใจอีกมากมาย แต่มันก็มีขีดจำกัดและมีคุณสมบัติของ “มายา” อยู่ด้วย นั่นคือสิ่งที่เราเห็นหรือสิ่งที่เราเชื่อ อาจไม่ใช่ความจริงแท้แน่นอนนัก หากแต่เป็นระบบทำงานของสมองที่ช่วยให้เราใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติ (ภาพที่เราเห็นไม่ใช่ภาพ “ความจริง” แต่เป็นภาพที่ถูกสมองปรับให้เข้ากับการใช้งานของเราแล้ว) หมายความว่าสิ่งที่เราเป็นโดยส่วนใหญ่ก็คือสิ่งที่สมองเราจัดการให้เราเป็น โลกหรือธรรมชาติภายนอกจะเป็นอย่างไรหากไม่ได้มองผ่านความเป็นมนุษย์ เราอาจไม่สามารถล่วงรู้ได้จริง ดังนั้น คำถามประเภท “เอกภพมีจุดประสงค์หรือไม่” ดูจะเป็นคำถามที่เกินความสามารถของสมองมนุษย์

หากเชื่อตามทฤษฎีว่าเอกภพเกิดจากปรากฏการณ์บิ๊กแบงเมื่อประมาณหนึ่งหมื่นสี่พันล้านปีก่อน โลกก่อตัวขึ้นเมื่อประมาณสี่พันล้านปีที่แล้ว และมนุษย์มีประวัติศาสตร์เพียงแสนกว่าปี (จากฟอสซิลที่ค้นพบในแอฟริกา) อีกทั้งอารยธรรมของมนุษย์ “สมัยใหม่” ก็เพิ่งเดินทางมาไม่กี่พันปี ยังไม่นับว่าวิทยาศาสตร์หลายแขนงยังไม่ถือเป็นการทดสอบด้วยหลักฐาน แต่เป็นเพียงทฤษฎี เป็นเพียงความเห็นของสมองที่ถึงแม้จะมีอัจฉริยภาพเพียงไรก็มีขีดจำกัดตามธรรมชาติ จึงไม่มีเหตุผลใดจะแสดงว่าเรามีความสามารถหรือความรู้เพียงพอจะตอบคำถามว่า “เอกภพมีจุดประสงค์หรือไม่” ได้เลย (แถมมุกฝืด: จักรภพมีจุดประสงค์แน่ๆ โดยไม่ต้องวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์)

MUD หรือ “หมัด”
นิตยสารการ์ตูนโดยไต้ฝุ่น สี่เล่มต่อปี
เล่มแรกคาดว่าจะออกภายในสิ้นปีนี้

MUD เปิดรับพิจารณาการ์ตูนจบในตอน
ความยาวไม่เกิน 20 หน้า
ขนาดประมาณกระดาษ A4
(จะถูกย่อเป็นขนาดพ็อกเก็ตบุ๊ค 5.75″ x 8.25″)
ส่งภายในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2550
กรุณาส่งเป็นซีร็อกซ์คุณภาพดี หรือสแกนลงแผ่นซีดี
ด้วยความละเอียด 300 dpi เป็นอย่างน้อย
ส่งมาที่สำนักหนังสือไต้ฝุ่น ตามที่อยู่ในเว็บ

เนื้อหาไม่จำกัด แต่ถ้าสนุก วาดดี มีความคิดสร้างสรรค์
ก็น่าจะผ่านการพิจารณาง่ายกว่าเรื่องไม่สนุก
วาดไม่น่าสนใจ และเนื้อหาเหมือนลอกคนอื่นมา

มีข้อสงสัยสอบถามเพิ่มเติมได้ที่ www.typhoonbooks.com หรือที่อีเมลไต้ฝุ่น typhoonbooks@yahoo.com

ป.ล. MUD จะพิมพ์การ์ตูนเรื่องใหม่ของตั้ม-วิศุทธิ์ ที่เขียนลงในนิตยสาร IKKI ของญี่ปุ่นในขณะนี้!

สีชมพู ว้าย! เป็นผู้ชายใส่ได้ไง ความจริงสีชมพูเพิ่ง “กลาย” เป็นสีที่คนเชื่อมโยงถึงความเป็นสตรีเพศตั้งแต่ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อนหน้านั้นไม่นาน สีชมพูยังถือเป็นสีสำหรับบุรุษ (ถูกมองว่าเป็นสี “แดงอ่อน”) และคำว่า “pink” เพิ่งเริ่มมีใช้ในยุคศตวรรษที่สิบเจ็ด เมื่อถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลัทธินาซีใช้สัญลักษณ์สามเหลี่ยมสีชมพูสื่อถึงเกย์ หรือชาวรักร่วมเพศ ซึ่งอาจเป็นที่มาของการเชื่อมโยงสีชมพูเข้ากับความเป็นเพศหญิง

สีฟ้าเป็นหนึ่งในแม่สี แต่เป็นสีที่หายากที่สุดในธรรมชาติ สมัยโบราณถูกเรียกเป็นสีดำชนิดหนึ่งจนถึงช่วงเวลาราวๆ 5,000 B.C. สีฟ้าเป็นสีที่มีความหมายและนัยยะหลากหลาย นอกจากเป็นสี “ผู้ชาย” สีฟ้ายังเป็นสีของความสดใสร่าเริง แต่ก็เป็นสีของความเศร้าหม่น (ในความหมายของภาษาอังกฤษ เช่น “the blues”, ดนตรีบลูส์) ปิกัสโซเคยมียุคงานจิตรกรรมสีฟ้า (”the Blue Period”) นักเขียนอเมริกัน วิลเลี่ยม แกสส์ (William Gass) เคยเขียนหนังสือความเรียงทั้งเล่มชื่อ On Being Blue ฯลฯ

แม้แต่สีก็มีนัยยะทางวัฒนธรรมและการเมืองที่คนสร้างขึ้นเอง และเปลี่ยนไปตามยุคสมัยทั้งนั้น เช่นเดียวกับเรื่องอื่นๆที่เรามักปักใจว่า “เป็นจริง” ทั้งๆที่มันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
(ป.ล. อ่านข้อมูลเรื่องสีชมพู/สีฟ้า จากนิตยสาร print ฉบับ July/August เดี๋ยวนี้นิตยสารเล่มนี้ดีขึ้นเยอะ หลังจากไม่ได้อ่านมานาน เป็นไปได้ว่้าเปลี่ยนทีมงานหรืออะไรสักอย่าง อาจจะเปลี่ยนมานานแล้วแต่คนอ่านเชยเอง)

ท่องเที่ยวไปในโลกกว้าง อพยพจากความวุ่นวายของเมืองหลวงไปอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ซื้อหนังสือ อ่านหนังสือ เขียนหนังสือบนกระดาษ ฟังเพลงจากแผ่นเสียงเพื่อคุณภาพเสียงที่ “จริง” และเต็มไปด้วยบรรยากาศ ถ่ายภาพด้วยฟิล์มและล้างเอง ถ่ายหนังด้วยฟิล์มและฉายหนังบนจอใหญ่ อาบน้ำอย่างรื่นรมย์ เขียนจดหมาย เขียนโปสต์การ์ด ห่อของขวัญด้วยกระดาษลายสวยให้กับคนรัก ฯลฯ

ตั้งแต่คนเริ่มตื่นตัวเรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อมและภาวะโลกร้อน มีหนังสือหลายเล่ม (เอ๊ะ) ตีพิมพ์ออกมาเสนอวิธีใช้ชีวิตแบบช่วยโลกให้กับคนอย่างเราๆที่ไม่ค่อยจะรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับสิ่งที่เราำทำอยู่ทุกวัน ยิ่งอ่านมากเข้าก็ยิ่งรู้สึกว่า พฤติกรรมหลายอย่างที่มนุษย์บางกลุ่มเคยเห็นว่า “โรแมนติก (ในความหมายของการลุ่มหลงหรือยึดติดพฤติกรรมในอดีต) ” “ดี” “น่ารัก” “ละมุนละไม” “อ่อนไหว” ล้วนสร้างผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมทั้งนั้น การเดินทางทำให้คนหูตากว้างไกล แต่ทำให้โลกเจ็บคอ (โดยเฉพาะการเดินทางทางอากาศ) การย้ายบ้านไปอยู่ต่างจังหวัดเป็นการขยายความเจริญไปสู่ธรรมชาติ (ซึ่ง “ความเจริญ” แปลว่าไม่ดีต่อสิ่งแวดล้อมเกือบทั้งนั้น) การซื้อหนังสือเป็นการสนับสนุนให้คนยังโค่นต้นไม้เพื่อผลิตกระดาษในปริมาณมหาศาล การซื้อแผ่นเสียงหรือซีดีคือการสนับสนุนให้คนผลิตกล่องพลาสติก ผลิตแผ่นดิสก์ ผลิตซอง และใช้กระดาษ ภาพถ่ายที่ใช้ฟิล์มทำให้ต้องใช้น้ำยาเคมีในการล้างและอัด หนังก็เช่นกัน การอาบน้ำนานๆทำให้เปลืองน้ำ การเขียนจดหมายทำให้เสียทั้งทรัพยากรและสิ้นเปลืองพลังงานในการขนส่ง และอีกมากมายหลายพฤติกรรมที่เคยทำให้คนคนหนึ่งดูน่าคบน่าค้นหาเสียเหลือเกิน

หนังสือ The World Without Us ของ Alan Weisman (หนังสืออีกละ) ก็สรุปประมาณว่า ถ้าอยู่มาวันหนึ่ง มนุษย์สูญพันธุ์ขึ้นมากะทันหัน สิ่งมีชีวิตอื่นๆในโลกนี้จะไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ จะไม่มีอะไรที่ “คิดถึงเรา” ยกเว้นแต่สัตว์เลี้ยงบางชนิดที่ไม่เคยต้องอยู่ในธรรมชาติด้วยตัวมันเอง นอกนั้นแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามนุษย์ได้สูญหายไปจนหมดเกลี้ยง ธรรมชาิติจะปกคลุมอารยธรรมของเราอย่างรวดเร็วและกลบกลืนสิ่งที่เราทิ้งไว้ในที่สุด นั่นหมายความว่า การมีตัวตนของมนุษย์ไม่ได้มีผลดีต่อโลกแม้แต่น้อย มีแต่ผลเสียล้วนๆ

ดูเหมือนเรากำลังก้าวเข้าสู่ยุคสมัยที่ต้องเรียนรู้ที่จะคิดถึงตัวเอง (ในความหมายของความเป็นมนุษย์) น้อยลง หากเราคิดจะลดปริมาณการทำร้ายโลกอย่างจริงจัง (จะเลิกคงเป็นไปไม่ได้ เพราะการเคลื่อนไหวอะไรก็ตามของมนุษย์ ล้วนมีการทำลายอยู่ด้วยทั้งนั้น) นั่นหมายรวมถึงการเปลี่ยนทัศนคติหลายๆอย่างที่เคยคิดว่าดี แต่ดีเพียงในภาพลักษณ์หรือความยึดติดของมนุษย์

ในท้ายที่สุด มนุษย์คงจะเลือกมนุษย์ด้วยกันเอง มากกว่าจะเลือกช่วยโลก เพราะนั่นเป็นธรรมชาิติของมนุษย์

ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดาย

เพราะเวลาอากาศดีๆ โลกนี้ก็น่าอยู่ใช่เล่น ถ่ายรูปเป็นโปสต์การ์ดส่งให้เพื่อนได้สวยงามดีแท้

คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา จัดรายการ Fat Radiopen ที่คลื่นแฟ็ต (104.5 FM) ทุกค่ำวันเสาร์ เวลาประมาณสองทุ่มห้านาที ถึงประมาณสามทุ่มครึ่ง เป็นรายการสัมภาษณ์บุคคลในสาขาต่างๆ โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมและความรู้ เป็นรายการที่มีอายุจำกัด ถ้าจำไม่ผิด เห็นว่าจะมีอีกสิบกว่าตอน คาดว่าคงน่าฟังทุกตอน โปรดลองฟัง

สมัยเด็กชอบนอนฟังวิทยุไปเรื่อยๆ คงเป็นเพราะเริ่มชอบฟังเพลงจริงๆจังๆ พยายามหาคลื่นที่เปิดเพลงเก่าๆ หรือเพลงแปลกๆที่ฟังไม่ได้จากรายการโทรทัศน์ (ยุคนั้นยังไม่มีแฟ็ต ไม่มีเคเบิ้ลทีวี ไม่มีอินเทอร์เน็ต) อาจเรียกว่าติดวิทยุอยู่ระยะหนึ่ง แต่จำไม่ได้แล้วว่าฟังรายการอะไรบ้าง ดีจีเป็นใคร จำได้แต่ว่าตอนดึกๆจะมีรายการหนึ่งเปิดเพลงดี ทั้งเพลงฝรั่งและเพลงไทย

ทุกวันนี้เรียกว่าไม่ได้ฟังวิทยุเลย ไม่ค่อยชอบเพลงที่เขาเปิดๆกัน ก็ต้องหาฟังเอง แต่เมื่อได้ยินเรื่องรายการของพี่ซัน-มาโนช พุฒตาล ที่ 99.5 FM (ทุกวัน เวลาแปดโมงเช้า ถึงสิบเอ็ดโมง) ก็เปิดไปฟัง และชอบมาก (บางครั้งนั่งขำอยู่คนเดียว โดยเฉพาะเมื่อพี่ซันกวนตีน…อาการเช่นนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ แสดงว่ารู้สึกดีจริงๆ) เสียดายที่มักจะตื่นไม่ค่อยทัน หรือตื่นทันแต่นึกไม่ทันว่ามีพี่ซันอยู่ในวิทยุ ความที่ไม่ได้ฟังเป็นกิจวัตร

ชอบรายการวิทยุที่ผู้จัดพูดด้วยเสียงธรรมดาของตัวเอง ไม่ดัดประหลาดจนเหมือนกันไปหมด และชอบผู้จัดที่คุยด้วยความเห็นตรงๆ จริงๆ ฟังแล้วเพลินดี ยิ่งถ้าคนนั้นความเห็นน่าสนใจ ตลก หรือบ้าบอไปเลย ยิ่งเพลิน ความจริงรายการแบบที่คุณภิญโญจัด�